Olivia arriveerde te laat in het restaurant, met haar slapende dochtertje tegen haar borst. Ze verwachtte dat Daniel geïrriteerd zou zijn of meteen zou vertrekken. In plaats daarvan stond hij op, schoof voorzichtig een stoel naar achteren en hielp haar de zware tas neer te zetten.
Tijdens het diner vertelde Olivia eerlijk dat ze alleenstaande moeder was en dat haar dochter altijd op de eerste plaats zou komen. Daniel, die jarenlang elke serieuze relatie had vermeden, luisterde zonder oordeel. Toen het meisje wakker werd en verlegen naar hem keek, gaf hij haar het kleine papieren bloemetje dat bij zijn servet lag.
Na die avond bleven ze elkaar zien. Daniel leerde dat liefde niet betekende dat hij zijn vrijheid verloor, maar dat hij eindelijk ergens bij hoorde. Een jaar later keerde hij met Olivia en haar dochter terug naar hetzelfde restaurant. Dit keer ging hij op één knie en vroeg hij niet alleen Olivia om zijn vrouw te worden, maar beloofde hij het meisje ook dat hij altijd voor haar zou zorgen.
Olivia zei met tranen in haar ogen ja. De man die nooit ergens bleef, had eindelijk zijn thuis gevonden.
